saatim yok tam olarak bilemem
biraz bira biraz şarap önceydi
nasıl oluyor vakit bir türlü geçmezken
yıllar hayatlar geçiyor.

kayıp bir bavul gibiyim
havaalanında.
ya da boş bir yüzme havuzu
sonbaharda.
çok mu ayıp
hala mutluluk istemek

neyse zaten hiç halim yok

bugün benim doğum günüm
hem sarhoşum
hem yastayım

bir bar taburesi üstünde
babamın öldüğü yaştayım

bugün benim doğum günüm
kelimeler büyüyor ağzımda
bildiğim bütün hayatlar
paramparça

takatim yok
yine de telefona sarıldım
son bir özür için
tüm sevdiğim kadınlardan
aradım,
mesajlar çıktı,
kapattım.
telesekretere konuşamayanlardanım.

bugün benim doğum günüm
hem sarhoşum
hem yastayım

bir bar taburesi üstünde
babamın öldüğü yaştayım

bugün benim doğum günüm
kelimeler büyüyor ağzımda
bildiğim bütün hayatlar
paramparça

kim
olacak bundan sonra,
uyandığımda ,
soğuk yatağımda?
kim
dinleyecek kalbimi,
bakacak yüzüme,
güzelmişim gibi sanki?

kim
tutacak son anda,
bedenimi havada,
düşen uçurumlarda?
 
ben
tutarken nefesini,
ağzından aldığım,
ağzımda sakladığım,
uçup gitmesin diye.

biz büyür dünya değişirken
birbirimizi düşünüp,
başkalarıyla sevişirken,

kim
sevişecek kalbiyle,
inandırıp sevgiye,
uyutup nefesiyle?

kim
ısıtacak teniyle ,sanki sıcak evim olacak,
kış vakti okul dönüşünde?

kim
tutacak son anda
bedenimi havada,
düşen uçurumlarda?
 
ben
tutarken nefesini,
ağzından aldığım,
ağzımda sakladığım,
uçup gitmesin diye.

biz büyür
dünya değişirken.
birbirimizi düşünüp,
başkalarıyla sevişirken.

kırıklarını aldırdım
kalbimin
zırhımı çıkarttım
astım portmantoya
güzel vücutlar,
boş suratlar.
Benimse;
yenmiş tırnaklarım,
titrek ellerim var.

“evet” dedi, “ben de seni aldattım.
bir kez de değil
üstelik.
Çünkü,
beni çok kanattın.
çok sevdiğim bir yalandın.”

Gönülçelen ;
aynı anda utanmadan
hem kırıcı,
hem kırılgan.
yordun beni
 
Gönülçelen.

biraz gerçek
biraz yalan
hem yara bandım,
hem yaram.
bitsin artık,

Gönülçelen.

kır evinin verandasında
bir rüzgar gülüne rastladım
insanmışçasına
konuşmaya başladım

dedim, benim kadar yalnızsan
tek gecelik bir aşksan
omuzlarına abanan
bir anıdan kaçıyorsan

dibe vurduysan
ya da hala düşüyorsan

bir yaz günü
hiç bu kadar üşüdün mü?
rüzgar gülü
hiç ölümü düşündün mü?

hayalimdeki adsız kadın
sanki ağzımda tadın
eminim ki sen de hep kendini aradın
evimin yolu beni unutmuş otellerin soğukluğunda...
tüm bu garip duygular
bir tür iç kanama

dibe vurduysan
ya da hala düşüyorsan

bir yaz günü
hiç bu kadar üşüdün mü?
rüzgar gülü
hiç ölümü düşündün mü?

mevsim rüzgarları
ne zaman eserse ,
o zaman hatırlarım;
çocukluk rüyalarım,
şeytan uçurtmalarım.

öper beni annem
yanaklarımdan,
güzel bir rüyada.
sanki sevdiklerim
hayattalarken hala.

akşama doğru
azalırsa yağmur
kız kulesi ve adalar
ah burda olsan
çok güzel hala
istanbul'da sonbahar

her zaman kolay değil
sevmeden sevişmek,
tanımak bir vücudu ,
yavaşça öğrenmek
alışmak
ve kaybetmek

istanbul bugün yorgun,
üzgün ve yaşlanmış,
biraz kilo almış ,
ağlamış yine,
rimelleri akıyor.

akşama doğru
azalırsa yağmur
kız kulesi ve adalar
ah burda olsan
çok güzel hala
istanbul'da sonbahar

ne güzel sürpriz bu böyle;
hoş geldin.
boşver çabalama
konuşmak zorunda değilsin.
hem hareketlerinden,
küçücük mimiklerinden
kalbini okurum ben...

bütün gün yataktaydım,
yüzümde yastık izi.
seninse geçmişinde
binlerce ağır yenilgi.
çok şaka yaptıysam,
aslında korktuğumdan.
beni zaten tanırsın sen..

derler ki; bir yerden sonra
acımaz daha fazla.
zaten aşk kötü bir şaka.
anlamaya çalışma.
her güzel şey bitermiş .
ask; nedensiz sevmekmiş.

kulağımda gürültüler
uyurken
televizyon açık kalmış.
bir ülkenin bodrum katında
kirli bir savaş varmış.
midem bulanıyor
galiba dünya tuttu,
beni hep unuttu.

derler ki; bir yerden sonra
acımaz daha fazla.
zaten aşk kötü bir şaka.
anlamaya çalışma.
her güzel şey bitermiş .
ask; nedensiz sevmekmiş.

suç yok,
suçlu yok
hayat böyle, anladım.
aşk yok ,
artık yok.
ama zamanla alıştım.

senle ben , hep böyle
kalacağız.
gitgide eriyip ,.
yok olacağız;
yavaş yavaş...

sorma;
” neden, niçin?”
her şey, yalnızlıktan.
Bak! güzel bir gün
ölmek için!

düş yok, 
gerçek yok
bak, sonunda anladım.
yaz yok ,
kış yok.
artık zamanı karıştırdım.

senle ben , hep böyle
kalacağız.
gitgide eriyip ,.
yok olacağız;
yavaş yavaş...

sorma;
” neden, niçin?”
her şey, yalnızlıktan.
Bak! güzel bir gün
ölmek için!

bu aşk
bizi nereye kadar savurursa
o kadar acıtacak canımızı
ama olsun.
daldır elini göğsüme,
al kalbimi.
bul damarımı, bas ilacı
dindir acımı.

çok mutluyum
şu anda
ellerim vücudunda
umurumda değil artık dünya.

son defaymış gibi
kaybederken kendimi
en ucuz şaraplarda,

son defaymış gibi
kaybederken kendimi
sırılsıklam vücudunda.

Eğildim,
öptüm dudaklarından.
saç telin
vücudumdan küvete aktığında.
İçindeyim,
İçimdesin,
anladım.
aşk kanımda,
kasıklarımda.

çok mutluyum
şu anda
ellerim vücudunda
umurumda değil artık dünya.

son defaymış gibi
kaybederken kendimi
en ucuz şaraplarda,

son defaymış gibi
kaybederken kendimi
sırılsıklam vücudunda.

Güneşteyim,
eriyor balmumum.
sapır sapır dökük
kanatlarım.
aksın bacaklarından
oluk oluk,
milyonlarca
doğmayacak
çocuklarım.

çok mutluyum
şu anda
ellerim vücudunda
umurumda değil artık dünya.

son defaymış gibi
kaybederken kendimi
en ucuz şaraplarda,

son defaymış gibi
kaybederken kendimi
sırılsıklam vücudunda.

bu çığlık çığlığa dalgalar,
ve hüzünlü güzel martılar,
rüzgara çarpıp, çarpıp gelip
doluyorlar
kalbime.

yalnızım
uçurum kıyısında.
hayat ve ölüm
arasında.
tüm hayatım akıp geçiyor,
ayaklarımın altında.

daha kaç vücut gerekli
benim ,seni unutmama?

senden önce,senden sonra.....

sıkı bir yağmur yağsa şimdi
beni de oluklardan akıtsa
sonra denize karışsam eğer
o beni çağırırsa

yalnızım
uçurum kıyısında.
hayat ve ölüm
arasında.
tüm hayatım akıp geçiyor,
ayaklarımın altında.

daha kaç vücut gerekli
benim ,seni unutmama?

senden önce,senden sonra.....

el sallamıştı annesine,
bayram izni dönüşünde.
hissetmiş miydi
oğlunu,
kurşun kalbi deldiğinde?

kan revan içinde,
yan yana
aynı köprüde .
annelerinin rüyalarında ,
öldükleri yaşlarıyla.

ateşi harlı delikanlılar,
ne şehit ,ne kahramanlar.
düşmansız bir savaşta,
düştüler,
kalkmayacaklar.

kan revan içinde,
yan yana
aynı köprüde .
annelerinin rüyalarında ,
öldükleri yaşlarıyla.

emin değildi kendi bile ;
“dokunmuş muydu tetiğine?”
kesin olan tek şeyse ;
en yakın mahkumdu ipe.

kan revan içinde,
yan yana
aynı köprüde .
annelerinin rüyalarında ,
öldükleri yaşlarıyla.

kalpte kurşun,
ilmek boynunda.
iki çocuk,
ölüm karşısında.
hep çocuk kalacaklar ,
büyümeden birer tabutta.
ama
yaşıyorlar,
gülüyorlar,
annelerinin rüyalarında.

kan revan içinde,
yan yana
aynı köprüde .
annelerinin rüyalarında ,
öldükleri yaşlarıyla.