kır evinin verandasında
bir rüzgar gülüne rastladım
insanmışçasına
konuşmaya başladım

dedim, benim kadar yalnızsan
tek gecelik bir aşksan
omuzlarına abanan
bir anıdan kaçıyorsan

dibe vurduysan
ya da hala düşüyorsan

bir yaz günü
hiç bu kadar üşüdün mü?
rüzgar gülü
hiç ölümü düşündün mü?

hayalimdeki adsız kadın
sanki ağzımda tadın
eminim ki sen de hep kendini aradın
evimin yolu beni unutmuş otellerin soğukluğunda...
tüm bu garip duygular
bir tür iç kanama

dibe vurduysan
ya da hala düşüyorsan

bir yaz günü
hiç bu kadar üşüdün mü?
rüzgar gülü
hiç ölümü düşündün mü?