kim
olacak bundan sonra,
uyandığımda ,
soğuk yatağımda?
kim
dinleyecek kalbimi,
bakacak yüzüme,
güzelmişim gibi sanki?

kim
tutacak son anda,
bedenimi havada,
düşen uçurumlarda?
 
ben
tutarken nefesini,
ağzından aldığım,
ağzımda sakladığım,
uçup gitmesin diye.

biz büyür dünya değişirken
birbirimizi düşünüp,
başkalarıyla sevişirken,

kim
sevişecek kalbiyle,
inandırıp sevgiye,
uyutup nefesiyle?

kim
ısıtacak teniyle ,sanki sıcak evim olacak,
kış vakti okul dönüşünde?

kim
tutacak son anda
bedenimi havada,
düşen uçurumlarda?
 
ben
tutarken nefesini,
ağzından aldığım,
ağzımda sakladığım,
uçup gitmesin diye.

biz büyür
dünya değişirken.
birbirimizi düşünüp,
başkalarıyla sevişirken.

kırıklarını aldırdım
kalbimin
zırhımı çıkarttım
astım portmantoya
güzel vücutlar,
boş suratlar.
Benimse;
yenmiş tırnaklarım,
titrek ellerim var.

“evet” dedi, “ben de seni aldattım.
bir kez de değil
üstelik.
Çünkü,
beni çok kanattın.
çok sevdiğim bir yalandın.”

Gönülçelen ;
aynı anda utanmadan
hem kırıcı,
hem kırılgan.
yordun beni
 
Gönülçelen.

biraz gerçek
biraz yalan
hem yara bandım,
hem yaram.
bitsin artık,

Gönülçelen.

kır evinin verandasında
bir rüzgar gülüne rastladım
insanmışçasına
konuşmaya başladım

dedim, benim kadar yalnızsan
tek gecelik bir aşksan
omuzlarına abanan
bir anıdan kaçıyorsan

dibe vurduysan
ya da hala düşüyorsan

bir yaz günü
hiç bu kadar üşüdün mü?
rüzgar gülü
hiç ölümü düşündün mü?

hayalimdeki adsız kadın
sanki ağzımda tadın
eminim ki sen de hep kendini aradın
evimin yolu beni unutmuş otellerin soğukluğunda...
tüm bu garip duygular
bir tür iç kanama

dibe vurduysan
ya da hala düşüyorsan

bir yaz günü
hiç bu kadar üşüdün mü?
rüzgar gülü
hiç ölümü düşündün mü?